هرشعرنخوانده دلپسنداست اينجا

                                                                   اقبال گل وغزل بلنــــداست اينجا

         ازبوی گل وگــــلاب وآدينــــــه وباغ

به برگ گل سرخ بايدنوشت           بهشت است ميمندارديبهشت

ديرگاهي است درقطعه اي اززمين اين ديارآواي خوش هزاردستان و عطرجانفزاي گلهاي سرخ محمدي ورايحه دل انگيزنسترنهاي سفيد با زمزمه نسيم ونواي دل نشين جويباران برهم تنيده است.شميم عنبرين بوي زلف يار دست نوازش برسجاده سبزدشت کشيده وعطرجبين حضرت دوست، سبزه زاران راگل افشان نموده است .چه دلرباست رقص سپيدار و سرو برطرف جويباران وسماع صنوبردرحلقه گيسوي باد. وچه دل انگيزاست طواف مستان دركعبه بستان وخروش بلبل درپرده سراي گل.